Deze website gebruikt cookies. Door verder te surfen op deze website, aanvaardt u het gebruik van de cookies.

Meer weten over de cookies

2PK in Tanzania

2PK in Tanzania

In juli doorkruiste Barbara Rottiers met haar ‘Storysnapper’ Tanzania. Haar reisdoel : verhalen verzamelen, knusjes vanaf de achterbank van een 2PK’tje…

Op zoek naar mensen met een mooi verhaal

Eén-kijkers die na het Journaal afstemmen op ‘Iedereen beroemd’ kijken op vrijdagavond uit naar de ‘Storysnapper’ met boeiende verhalen over Tanzania verteld op de achterbank van een 2PK. Initiatiefneemster Barbara Rottiers – de radiostem achter de Radio 1-programma’s ‘Songbook’ en ‘Closing Time’ – trok twee jaar geleden al met een 2PK naar Tanzania om samen met haar hartsvriendin Annick De Rop eigenzinnige verhalen op te tekenen. Het ‘geitje’ overleefde de savanne amper, maar keerde mits wat reparatiewerk toch terug naar België. “Voor de opnamen van de  ‘Storysnapper’ werd het achterste deel van de carrosserie van onze oorspronkelijke wagen op een trailer gemonteerd, zodat ons ‘geitje’ toch weer opnieuw meekon naar Tanzania. Waarom we voor een 2PK hebben gekozen? Heel eenvoudig: zijn vriendelijke vormen werken uitnodigend en ik vind het ook een mooi autootje.”

Verhalenmagneet



Dat de 2PK ook in Tanzania in de smaak viel, bleek meteen uit de eerste aflevering. Toen de trailer het pleintje opreed, troepten er al snel nieuwsgierige Tanzanianen rond die toch wel merkwaardige machine. “Onze ‘Storysnapper’ moest als een magneet werken. Bovenaan zit een klep. Telkens we een marktplein opreden, zwaaide ik die open en met een spiekbriefje in het Swahili sprak ik de menigte dan toe dat we op zoek waren naar mensen met een mooi verhaal. Ons 2PK’tje bleek een perfecte lokvogel. Afrikanen leven veel meer op straat dan wij. Wanneer we kwamen aangereden, staarde iedereen ons verbaasd, een tikkeltje achterdochtig zelfs, na. Tot ze de Swahili-kriebels op het 2PK’tje lazen. Dan schoot iedereen in een lach. Onze ‘Storysnapper’ heeft iets onbestemds. Daardoor beginnen mensen ook spontaan te praten. Net zoals je vlot aan de babbel kunt geraken wanneer je de hond uitlaat.”

Het gevaar van clichés



De aanzet van de reportage was eigenlijk de speech ‘The danger of a simple story’ van de Afrikaanse schrijfster Chimamanda Ngozi Adichie, waarin ze waarschuwt voor een gevaarlijk misbegrijpen wanneer we slechts een eenzijdig verhaal horen over een andere persoon of land. Zo vertelt Chimamanda met veel gevoel voor humor hoe zij als jonge Nigeriaanse in Amerika ging studeren en dat iedereen er schrok dat zij songteksten van Mariah Carey kende. Terwijl zijzelf al even clichématig over de Amerikanen dacht. Met de verhalen die onze ‘Storysnapper’ oppikt, willen we opboksen tegen de geprogrammeerde gedachten die we vaak hebben als we over Afrika horen spreken. Het Zwarte Contintent is veel meer dan oorlog, honger, ellende en nu ook Ebola.”

Confronterend



De ‘Storysnapper’ trok op speurtocht van Dar es Salaam naar het noorden van Tanzania. “Twintig dagen om evenveel stukjes te maken… Dat maakte het bij wijlen zeer hectisch en we hebben dan ook dag en nacht gewerkt. Niks research, constant improvisatie. Tegen alle geldende tv-wetten in, dus. Wel zijn we nog eens langsgeweest bij twee mensen die we de eerste keer hadden ontmoet. Zoals de R&B-artieste Aika Marealle die intussen is doorgebroken en die ook met haar ma een Masaï-school bestuurt en in India heeft gestudeerd. Tanzanianen studeren immers niet in Europa, dat is te min. Wel trekken ze naar India. Best confronterend, want we denken nog steeds dat het Oude Continent de kennis in pacht heeft.”

De verhalenmachine




“Al snel hadden we door dat de meest assertieven op de eerste rij niet meteen een goed verhaal hadden. Wel zij die net het rijtje daarachter stonden. De mensen praten over de meest uiteenlopende onderwerpen; het dagelijkse leven, enkele spannende momenten, hun dromen, job, angsten, maar ook zoals wij over geboorte, huwelijk, dood… Eigenlijk zijn we allemaal hetzelfde, alleen een beetje anders.
Zo hield er een oude man met pet op het hoofd en staar in de ogen ons de hele dag in de gaten. Tot hij aan het einde van de dag op ons toestapte en zijn verhaal wilde vertellen. ‘Nu gaan we het krijgen, dacht ik.’ Maar wat hebben we gelachen. Hij nam echt zijn tijd en vertelde over de tijd van de kolonialen, toen het allemaal zóvéél beter was. Hoe de knechten hun Engelse huisbaas koeioneerden, de fratsen die ze uithaalden als hij niet thuis was, zijn pakken met het strijkijzer bewerkten, hem rinkelend met de dienstbelletjes imiteerden…
Of die Masaï-jongen die de dag van zijn besnijdenis van de ochtend tot de avond verhaalde. Net of je een roman kreeg voorgelezen. Een echt kant-en-klaar verhaal.
In een haven aan het Victoriameer had een man aan zijn baas gevraagd of hij even zijn werk mocht verlaten om zijn verhaal te kunnen doen. Hij kwam recht uit de gevangenis, waar hij zeven jaar onschuldig had gezeten. De rechter had hem ten slotte vrijgelaten en hem een job bij de ferrydiensten bezorgd. Hij vroeg wel of het dak van de ‘Storysnapper’ open mocht blijven. Want hij moest het vertrek van de overzetboten regelen en om de zoveel tijd sprong hij dus op om naar de boten te roepen dat er nog auto’s aankwamen. Die man had niks meer. Zijn vrouw had hem verlaten en zijn hele hebben en houden stak in een plastic zakje. Maar toch had hij er alle moed op om een nieuw leven te herbeginnen… Zelfs tot op de weg naar de luchthaven hebben we verhalen opgenomen. Van een gynaecologe die rechtstreeks uit de operatiezaal kwam na een oproep voor een keizersnede!”


Pareltjes



Hoewel enkel Barbara in beeld komt, opereert er achter de schermen een hecht ploegje. In het zandspoor van de ‘Storysnapper’ volgen nog regisseur Jelle Jacobs en cameraman Piet. “Maar ook onze vertaler en chauffeur Bakari Masare, was een essentiële schakel om contacten te leggen. Wanneer een cameraploeg plots in een dorpje opduikt, is dat een echte invasie. Dus moet je haarfijn kunnen uitleggen wat je aan het doen bent. En daar is Bakari zeer bedreven in. Ik ben dan ook zeer tevreden over het eindresultaat. Niet dat elk stukje een hoogvlieger is, maar er zitten toch pareltjes onder. En we zijn heel toffe mensen tegengekomen.”

Wie zelf zijn clichés wil bijstellen, stemt dus elke vrijdagavond iets na halfacht af op ‘Iedereen beroemd’, waar nog tot eind december vanaf de achterbank van een 2PK’tje,  authentieke Tanzaniaanse verhaaltjes worden verteld.





Top